Werbund
Werkbund to organizacja założona w Niemczech w 1907 roku, pomyślana jako miejsce spotkań postępowych producentów, architektów i projektantów współpracujących z przemysłem. Głównym jej celem było projektowanie przedmiotów przeznaczonych do masowej produkcji, mających przy tym walory artystyczne.
W okresie międzywojennym Werkbund włączył się do prac mających na celu rozwiązanie problemu mieszkaniowego, stając przed trudnym zadaniem stworzenia programu budowy tanich i małych mieszkań dla masowego odbiorcy. Program ten miał służyć szybkiemu zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych we wszystkich krajach dotkniętych skutkami wojny. Wszędzie w Europie pojawiły się propozycje osiedli tanich mieszkań, jednak nurt ten był najsilniejszy w Niemczech. Pracowano nad nowym ukształtowaniem i lepszym wykorzystaniem przestrzeni, dążąc do zmniejszenia kosztów budowy pojedynczego mieszkania. Najprostszym tego sposobem było ograniczenie powierzchni.

Nowe zasady współczesnej architektury mieszkaniowej zostały w dużym stopniu określone właśnie przez Niemiecki Werkbund. Hermann Muthesius, jeden z założycieli tej organizacji, głosił następujący program nowoczesnej sztuki architektonicznej: „Więcej treści a mniej sztuki”.

 
 

Bauhaus
Nowe wymagania stawiane projektantom spowodowały konieczność zmian sposobu ich kształcenia. W 1919 roku Walter Gropius założył szkołę Bauhaus, z siedzibą w Weimarze, potem w Dessau i Berlinie, której celem stało się nowoczesne kształcenie nowego pokolenia projektantów. W przyszłości mieli rozwiązywać problemy związane ze zdrową, racjonalną architekturą mieszkaniową.
Walter Gropius, omawiając teorię i zasady organizacyjne Bauhausu, pisał w 1923 roku: W ciągu ostatnich pokoleń architektura stała się (…) dekoracyjna (…). W swej dekadencji (…) utraciła związek z nowymi technikami i materiałami (…). Chcemy stworzyć jasną organiczną architekturę (…). Chcemy architektury przystosowanej do naszego świata maszyn, radia, szybkich aut – architektury o przejrzystym i funkcjonalnym stosunku form.

Na przełomie 1923 i 1924 roku w Berlinie w biurze Miesa van der Rohe’go został utworzony „Pierścień dziesięciu” który w 1926 roku po przystąpieniu nowych członków przekształcony został w grupę pod nazwą „Pierścień”. Do tego związku należała wówczas cała elita architektów – nowatorów w Niemczech, między innymi Hans Scharoun i Adolf Rading. Członkowie grupy propagowali nowe zasady architektury modernistycznej skierowane przeciw tradycji, historyzmowi i eklektyzmowi, to znaczy między innymi przeciw dekorowaniu budynków formami historycznymi charakterystycznymi dla dawnych stylów.

CIAM
Znakomitym forum wymiany poglądów najbardziej awangardowych twórców europejskich staje się organizacja pod nazwą – Międzynarodowe Kongresy Architektury Nowoczesnej (CIAM – Les Congres Internationaux d’Architecture Moderne ) założona w 1928 roku w Szwajcarii w zamku La Sarraz. Członkowie tej organizacji spotykali się cyklicznie na kongresach poświęconych ważkim tematom dotyczącym nowoczesnej architektury i urbanistyki.
W rozwoju koncepcji nowoczesnego mieszkania istotne znaczenie miał II kongres we Frankfurcie nad Menem (1929), któremu towarzyszyła wystawa zatytułowana „Mieszkanie najmniejsze” Na wystawie pokazano plany małych mieszkań pochodzące ze zrealizowanych osiedli z różnych krajów Europy, między innymi z wrocławskiego osiedla Księże Małe. Racjonalne sposoby zabudowy były tematem III Kongresu CIAM-u w Brukseli w 1930 roku, podczas którego zastanawiano się nad optymalną wysokością budynków mieszkalnych w mieście.

Strona 1 z 212