Obszar osiedla WuWA jest przestrzennie związany z rejonem Hali Stulecia i ZOO, który jako „strefa czasu wolnego” w skali całego miasta, obok strefy Rynku i strefy stadionu, będzie we Wrocławiu jednym z trzech najważniejszych miejsc przeznaczonych do organizacji imprez masowych, a ponadto oferujących funkcje kulturalne, biznesowe, rozrywkowe i rekreacyjne. Hala Stulecia wpisana została w 2006 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Ten fakt jest również atutem w procesie podnoszenia świadomości i pogłębiania wiedzy na temat osiedla i architektury modernizmu wśród mieszkańców i turystów.

Hala Stulecia
Hala Stulecia to budowla przełomowa w historii architektury wykorzystującej żelazobeton. Zaprojektowana przez architekta Maxa Berga, wzniesiona została w latach 1911-1913 w centrum Terenów Wystawowych jako budowla wielofunkcyjna służąca wystawiennictwu, koncertom, spektaklom oraz wystąpieniom. Została zbudowana na planie koła z centralną salą widowiskową, otoczoną szerokim obejściem, które zapewnia dostęp na wyższe kondygnacje oraz które połączone jest z czterema absydami zaprojektowanymi na osiach założenia. Wejście główne usytuowane zostało w kierunku północno-zachodnim vis a vis dawnego wejścia głównego prowadzącego na Tereny Wystawowe. Konstrukcja Hali Stulecia wykonana jest w całości z żelbetu. Kopuła wraz z przestrzenią centralną posiada 65-metrową średnicę i wznosi się na wysokość 42 metrów. Całość przykryta jest dachem o układzie tarasowym oraz zwieńczona latarnią. Hala po dziś dzień nie zmieniła swojej funkcji. Po przebudowie, która została zakończona w 2011 roku, Hala Stulecia mieści obecnie ogromną cylindryczną widownię, która zapewnia obiektowi organizację masowych imprez na 6,5 tys. miejsc siedzących lub 10 tys. stojących.
(źródło: Leksykon Architektury Wrocławia, 2011)
www.halastulecia.pl

Wrocławskie Centrum Kongresowe
Wrocławskie Centrum Kongresowe (WCK), Regionalne Centrum Turystyki Biznesowej, dawny Pawilon Restauracyjny. Budynek Głównej Restauracji Tarasowej zaprojektowany został przez Maxa Berga w 1911 roku i po dziś dzień stanowi jeden z ważniejszych elementów założenia urbanistycznego dawnych Terenów Wystawowych. Usytuowany na osi pomiędzy budynkiem Hali Stulecia a Pergolą stanowi kompozycyjne połączenie obydwóch budowli. Obecnie funkcjonuje tutaj największe we Wrocławiu centrum biznesowo-konferencyjne wraz z zapleczem restauracyjno-cateringowym.
(źródło: Leksykon Architektury Wrocławia, 2011)

Pergola
Pergola wykonana została wg projektu Hansa Poelziga na początku XX wieku. Usytuowana wokół sztucznego półeliptycznego stawu, składa się ona z dwóch rzędów słupów w kształcie połowy elipsy, wykonanych z nieotynkowanego żelbetu i przykryta jest od góry kratą, po której płoży się winorośl. Pergola stanowi architektoniczne połączenie kompleksu Hali Stulecia z otaczającą go zielenią parku Szczytnickiego.
(źródło: Leksykon Architektury Wrocławia, 2011)

Fontanna multimedialna
Fontanna Multimedialna posiada powierzchnię ok. 1 ha i jest największą fontanną w Polsce, a także jedną z większych w Europie. Fontanna powstała w wyniku przebudowy basenu zaprojektowanego w 1912 roku przez Hansa Poelziga na Wystawę Stulecia. Jej uroczyste otwarcie nastąpiło 4 czerwca 2009 roku z okazji 20. rocznicy wolnych wyborów w Polsce. Na dnie niecki umieszczonych jest 800 punktów świetlnych, a 300 dysz wodnych o różnych kształtach – pieniące, dynamiczne, mgielne, punktowe, palmowe, gejzery – wyrzuca wodę na wysokość do 40 metrów. Na ekranie wodnym o powierzchni ponad 700 m2, przy szumie wody i dźwiękach muzyki, za pomocą projektora i laserów wyświetlane są artystyczne animacje. Obok znajduje się mała interaktywna fontanna da dzieci.
(źródło: www.wroclawskafontanna.pl/; Leksykon Architektury Wrocławia, 2011)

Pawilon Czterech Kopuł
Pawilon Czterech Kopuł (dawny Pawilon Wystawy Historycznej) został zaprojektowany przez architekta Hansa Poelziga w 1913 roku jako obiekt muzealny. Do jego głównej funkcji dostosowano rozkład pomieszczeń oraz doświetlenie wnętrza. Całość obiektu została ukształtowana symetrycznie i osiowo oraz zwieńczona 4 kopułami, które są najbardziej charakterystycznym elementem zespołu. Zarys budowli przedstawia 4 zamknięte w czworobok skrzydła z wewnętrznym dziedzińcem, na którym oryginalnie usytuowano ogród z ustawioną pośrodku figurą Pallas Ateny. Obecnie budynek znajduje się w stanie przebudowy. Po wykonaniu remontu Pawilonu Czterech Kopuł w budynku zostanie utworzony oddział sztuki współczesnej Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Otwarcie oddziału planowane jest na pierwszy kwartał 2016 roku. Przewiduje się umieszczenie tutaj wystawy stałej, a także cyklu wystaw czasowych i wydarzeń w przestrzeni zadaszonego dziedzińca.
(źródło: Leksykon Architektury Wrocławia, 2011)

Ogród Japoński
Ogród Japoński założony został w 1913 roku w obecnym parku Szczytnickim jako jeden z ogrodów tematycznych z okazji Wystawy Ogrodniczej. Pomysłodawcą był ks. Fritz von Hochberg, który chciał spopularyzować japońską sztukę ogrodową. Po likwidacji wystawy Ogród Japoński pozostawiony został niemal w niezmienionym kształcie. Ze względu na postępujące w ciągu lat zaniedbania w 1995 roku, pod kierunkiem prof. Ikui Nishikawy z Tokio, opracowano projekt renowacji założenia, który zrealizowano w 1996-1997. Powódź z lipca 1997 spowodowała jednak tak duże zniszczenia, że konieczna stała się ponowna renowacja, zakończona w 1999 roku. Formalnie Ogród Japoński stanowi połączenie kilku rodzajów tradycyjnych ogrodów japońskich: publicznego, wodnego i związanego z ceremonią picia herbaty oraz kamienistej plaży.
(źródło: Leksykon Zieleni Wrocławia, 2013)

Park Szczytnicki
Początki parku Szczytnickiego sięgają 1854 roku, kiedy gmina miejska przeznaczyła grunty na park miejski. Cechą charakterystyczną miejskiego Parku Szczytnickiego, odróżniającą go od wielu innych dziewiętnastowiecznych wrocławskich założeń parkowych, były ciągłe zmiany terytorialne i stylistyczne. Duży wpływ miała na to także różnorodność funkcji samego parku i terenów bezpośrednio z nim związanych. Lokalizacja właśnie na Szczytnikach ogrodu zoologicznego, toru wyścigów konnych, toru wyścigów rowerowych, Szkolnego Ogrodu Botanicznego czy później Terenów Wystawowych, nie była przypadkowa. Oczywista dla parku miejskiego funkcja rekreacyjna przeplatała się z edukacyjną, sportową, reprezentacyjną i komercyjną. Powiązania te oraz wysoki poziom artystyczny wszystkich kolejnych współtwórców parku Szczytnickiego – ogrodników, architektów, rzeźbiarzy – sprawiły, że pozostaje on wspaniałym dziełem sztuki ogrodowej, urbanistycznej i architektonicznej.
(źródło: Leksykon Zieleni Wrocławia, 2013)

Ogród zoologiczny
Ogród zoologiczny został otwarty w 1865 roku i u swoich początków uważany był za jedno z wiodących tego typu założeń na świecie. W trakcie swojej działalności był jednak dwukrotnie zamykany: po raz pierwszy w związku z kryzysem, który nastał po I wojnie światowej, za drugim zaś razem w związku ze zniszczeniami II wojny światowej. Obecnie Ogród zoologiczny zajmuje powierzchnię ok. 33 ha i daje schronienie dla 5000 zwierząt, które reprezentują około 900 gatunków.
(źródło: http://www.zoo.wroclaw.pl/; Leksykon Architektury Wrocławia, 2011)

Afrykarium
Afrykarium jest to nowy obiekt wznoszony w granicach wrocławskiego ogrodu zoologicznego. W założeniach ma być to unikatowe na światową skalę oceanarium. Będzie to kompleks przedstawiający różne ekosystemy związane ze środowiskiem wodnym Czarnego Kontynentu. Liczne akwaria, zbiorniki wodne oraz baseny zaprezentują m.in. rafę koralową Morza Śródziemnego, hipopotamy, ryby słodkowodne jezior Malawi i Tanganiki. W kompleksie Afrykarium znajdą się również: sala konferencyjna, edukacyjna, restauracja, taras widokowy i sklep z pamiątkami.
(źródło: www.afrykarium.com.pl/)