Kolorystyka
Kolorystyka architektury jest zawsze częścią jej formy. W przypadku osiedla WuWA brak pełnych danych na ten temat, ponieważ nie zachowały się chociaż niewielkie fragmenty oryginalnej kolorystyki, a jedyne informacje pochodzą z przedwojennej prasy fachowej. Niektóre domy jeszcze przed wojną były pokryte nowymi tynkami. Tylko w przypadku domu nr 31 Hansa Scharouna zostały wykonane badania stratygraficzne powłok malarskich, co umożliwiło w sposób precyzyjny określenie pełnej palety barw zastosowanych przez architekta.
Ilse Molzahn pisała o lśniącym bielą terenie osiedla. Również Gustav Wolf wskazywał pewną jednolitość propozycji kolorystycznych i uważał, że architekci akceptowali skłonność ówczesnych czasów do jasnych barw wewnątrz i na zewnątrz, od bieli do jasnych pastelowych odcieni. Można śmiało domy wrocławskiego osiedla zaliczyć do nurtu zwanego „białą architekturą”, który zaczął powszechnie panować w Europie na początku lat trzydziestych.Potwierdzeniem może być wnętrze domu nr 35 Heinricha Lauterbacha, które zostało urządzone w kolorach białym, czarnym i wszystkich odcieniach szarości, na których tle ustawiono czerwone regały i żółty stolik, co dawało śmiałe i żywe kontrasty. Znana jest również gama kolorystyczna domu wielorodzinnego nr 7 Adolfa Radinga. Architekt wykorzystał trzy kontrastowe kolory: biały, czarny i czerwony. Stosując nasycone barwy, poprzez zmieniającą się kolorystykę, wydzielał funkcje poszczególnych części pomieszczenia.

Zupełnie odmienną koncepcję kolorystyczną zaproponował Hans Scharoun w swoim domu dla samotnych nr 31. Był to architekt pracujący niekonwencjonalnie, nie podporządkowujący się wszelkim rygorom. Wystąpił ze CIAM-u już wkrótce po jego założeniu, protestując przeciwko doktrynerskiemu racjonalizmowi Le Corbusiera i ideologii międzynarodowej architektury. Dlatego też jego dzieła architektoniczne są tak niepowtarzalne, nie powielające geometrycznych schematów międzynarodowego stylu. Elewacje budynku pokryto farbą w kolorze ugrowym jasnym („świetlistym”). Wszystkie elementy opierzeń, balustrady zewnętrzne i stolarkę okienną i drzwiową oraz metalowy trejaż na dachu lewego skrzydła pomalowano na kolor szary, ciepły „mysi”. Żelbetowa konstrukcja na pnącza na dachu lewego skrzydła była pomarańczowo-czerwona, natomiast żelbetowe elementy posadowienia budynku oraz żelbetowe murki oporowe pozostawiono w naturalnym kolorze betonu. We wnętrzach ogólnego użytku (hol, restauracja) architekt zastosował kolory mocne nasycone. Hol był w kolorze głębokiego błękitu, na którego tle błyszczące fotele ze stalowych rur rzucały srebrne refleksy. W restauracji dominowała czerwień w wielu odcieniach. W sekcjach mieszkalnych zaproponował dwie wersje kolorystyczne o barwach pastelowych wzmocnione drewnianymi lub chromowanymi elementami wyposażenia.

WuWa po 1945
Po II wojnie światowej Wrocław znalazł się na terytorium Polski. Na szczęście działania wojenne nie spowodowały znaczących zniszczeń domów osiedla. Wprowadzili się do nich nowi lokatorzy, który przybyli do obcego i bardzo zniszczonego miasta. Na pewno wówczas nie mogli w pełni docenić walorów tej ultranowoczesnej architektury, bowiem przyjechali z terenów o zupełnie odmiennym dziedzictwie, a problemy codziennego życia w pierwszych latach powojennych zmuszały ich do koncentrowania się na innych sprawach.

Szczęśliwym zbiegiem okoliczności w budynkach osiedla nie dokonano wielu zmian. Jeszcze przed 1939 rokiem pojawiły się nieznaczne przekształcenia formy domów (na przykład zabudowa przestrzeni pod częścią budynku opartą na słupach i dobudowa tarasu od strony ogrodu w domu nr 28 projektu Emila Langego). Po wojnie jedynie niektóre domy zostały w sposób znaczący przebudowane. Zdecydowana większość budynków istnieje i jest zamieszkana, z wyjątkiem domu dwurodzinnego Gustava Wolfa (nr 32/33), który został rozebrany po wojnie oraz przedszkola (nr 2) projektu Paula Heima i Alberta Kemptera, które spłonęło w 2006 roku. W 2013 roku zostało odbudowane według oryginalnego projektu.

Duże zmiany w elewacji i bryle posiadają jedynie trzy budynki. W domu nr 22 projektu TheodoraEffenbergera dobudowano piętro nad częścią pierwotnie parterową . Przekształcenia dokonane w budynku nr 7 projektu Adolfa Radinga wydają się najbardziej znaczące, bowiem w istotny sposób zmieniły dawniej ciekawą na dziś ubogą architekturę domu. Zlikwidowano zewnętrzne wiatrołapy, zabudowano przestrzeń między dwiema sekcjami budynku od strony wschodniej, zmieniono oryginalną formę okien i formę kondygnacji dachowej (taras na dachu i atelier). Dom nr 35 projektu Heinricha Lauterbacha został przebudowany po zniszczeniach wojennych, podzielony na dwie sekcje jednorodzinne, a nad jedną z nich dobudowano piętro.