Konstrukcje, materiały i techniki budowlane
Zastosowano tylko takie nowe metody budowlane, które już w pewnym stopniu zostały wypróbowane – miały one zostać jedynie sprawdzone w specyficznym, trudnym klimacie Śląska. Chodziło przede wszystkim o ekonomiczność i nowoczesność konstrukcji. Szczególny nacisk położono na konstrukcje prefabrykowane i płytowe. Szkielet konstrukcyjny był metodą najczęściej stosowaną, zwłaszcza w domach wielorodzinnych. Pozbawiał on ściany funkcji nośnej, pozwalał na wznoszenie budynków wysokich, na dowolne kształtowanie elewacji i wnętrz mieszkalnych. Występował jako szkielet drewniany, stalowy i żelbetowy z wielkoformatowymi wypełnieniami. Tylko niektóre domy jednorodzinne wolno stojące i szeregowe wykorzystywały metody zbliżone do tradycyjnych, w których ściana zewnętrzna była ścianą konstrukcyjną.Wiele do życzenia pozostawiały materiały stanowiące wypełnienie szkieletu – stanowiły je przeważnie lekkie bloczki betonowe, powszechnie stosowane przed wojną do izolacji termicznej i dźwiękowej betonowych ścian lub jako okładzina zewnętrzna i wewnętrzna szkieletu drewnianego.Poważny problem stanowiły płaskie dachy, nie tyle ze względów konstrukcyjnych, co z powodów izolacji przeciwwilgociowej i odprowadzania wody.
Zastosowane materiały nie zawsze sprawdzały się w klimacie śląskim. charakteryzującym się dużą wilgotnością powietrza wiosną i jesienią, niskimi temperaturami zimą, a co gorsza dużą różnicą temperatur między dniem i nocą. Już po trzech latach pojawiły się pierwsze wady techniczne – nie brakowało licznych zawilgoceń, opadających tynków, zacieków na ścianach oraz wilgoci wewnątrz. Powodem były nie tylko chłonące nadmiernie wilgoć materiały i zła izolacja przeciwwilgociowa, ale też umieszczanie izolacji termicznej budynków od wewnątrz, co powodowało przemarzanie zawilgoconych ścian i ich szybkie zniszczenie.
Wyposażenie wnętrz
Wyposażenie wnętrz stanowiło temat oddzielnych studiów. Pomieszczenia mieszkalne przeznaczona dla „nowego użytkownika” wymagały specjalnego umeblowania. Małe mieszkania nie mogły być wyposażone w tradycyjne meble o niedostosowanych do rozmiarów wnętrz gabarytach. Jasne pastelowe wnętrza miały stanowić dobre tło dla ascetycznego wyposażenia o mocniejszej kolorystyce.Ideałem miało być wyposażanie domów w sprzęty produkowane masowo. Tani mebel, dostępny dla wszystkich, mógł być w każdej chwili uzupełniony. Mieszkanie kształtował właściciel, według swoich potrzeb i możliwości finansowych, i w ten sposób nadawał mu indywidualny charakter. W niemal wszystkich domach wzorcowych pojawiły się lekkie fotele i krzesła z rur stalowych lub giętego drewna; zamiast sprężyn stosowano rozpięte na konstrukcji mebla pasy, zapewniające znakomitą elastyczność siedziska.

We wnętrzu domu jednorodzinnego Heinricha Lauterbacha wszystko się unosi – pisała EdithRischowski chcąc, oddać charakter wnętrza w domu nr 35. Zestawiono tu polakierowane na czerwono regały na książki z błyszczącymi krzesłami metalowymi oraz stolikiem z żółtego matowego szkła na czarnych nogach. Architekt sam zaprojektował fotele z rur stalowych przeznaczone do pokoju dziennego z fortepianem, a do gabinetu biurko ze szkła i metalu. Urządzenie pomieszczeń mieszkalnych w tym domu doskonale pokazało, jak nowy styl przeniknął całość założenia – od urbanistyki, poprzez poszczególne obiekty architektoniczne, aż do mebli.

Wnętrza Theo Effenbergera (nr 21, 22, 26/27) były wypełnione nieco cięższymi, prostymi meblami drewnianymi z polerowanej brzozy, o delikatnym maserunku, odcinającymi się od jasnej powierzchni ścian. W domu jednorodzinnym Moritza Haddy (nr 36) pojawiły się meble bardziej tradycyjne w formie, drewniane, tapicerowane, o mocnej kolorystyce. Na uwagę zasługiwał pokój dziecinny ze składanymi łóżkami i stołem, co umożliwiało powiększenie powierzchni w ciągu dnia.

Dobre dostosowanie umeblowania mieszkań w budynku Hansa Scharouna (nr 31) do gabarytów pomieszczeń, stworzyło w rzeczywistości z małych apartamentów obszerne i komfortowe jednostki mieszkaniowe. Koniecznej „purytańskiej” surowości wyposażenia towarzyszą mocne i żywe barwy pomieszczeń ogólnego użytku (hol i restauracja). Specyficzną estetykę swojej architektury wzmocnił Scharoun poprzez wyposażenie lekkimi, przez niego samego zaprojektowanymi meblami z rur stalowych oraz meblami wbudowanymi . Pozostałe wyposażenie stanowiły meble standardowe, głównie pochodzące z firmy „Thonet”.