Cele
Wzorcowe osiedle WuWA wybudowano w 1929 roku między dzisiejszymi ulicami Wróblewskiego, Tramwajową, Dembowskiego, Zielonego Dębu i Kopernika. Inicjatorem była Śląska Sekcja Werkbundu we współpracy z miejskimi władzami budowlanymi, a sfinansowanie inwestycji przejęło wrocławskie Towarzystwo Osiedlowe Wrocław SA. Program eksperymentalny osiedla w zakresie typów i wielkości mieszkań, technik i materiałów budowlanych został uzgodniony z Państwowym Towarzystwem Badawczym do spraw Ekonomiki Budownictwa i Mieszkalnictwa – RFG.
Celem wzorcowego osiedla było przede wszystkim przedstawienie nowych typów tanich małych i średnich mieszkań, mających wówczas tak ogromne społeczne znaczenie. Z tym łączyło się przedstawienie nowej typologii domów, nowych technologii i materiałów budowlanych. Autorami koncepcji urbanistycznej są Adolf Rading i Heinrich Lauterbach. Projekt przewidywał 37 obiektów: domy jednorodzinne i dwurodzinne, domy w zabudowie szeregowej oraz domy wielorodzinne, a także parterowe przedszkole. Pięciu obiektów nie zrealizowano. Przedstawiono 103 mieszkania małe (o powierzchni 45-60m2) i 29 większych. Zaprojektowano także otoczenie budynków, tereny rekreacyjne ogólnego użytku i ogrody przydomowe.

Do realizacji osiedla zaproszono 11 architektów, dając im pełną swobodę twórczą. Byli to Paul Heim, Albert Kempter, Theodor Effenberger, Ludwig Moshamer, Heinrich Lauterbach, Paul Häusler, Moritz Hadda, Emil Lange, Gustav Wolf oraz Hans Scharoun i Adolf Rading, którzy uczestniczyli już w wystawie w Stuttgarcie.

Budowa osiedla trwała tylko 3 miesiące. Do zwiedzania udostępniono gotowe urządzone wnętrza domów. Po zamknięciu wystawy rozwinęła się tu dzielnica artystyczna – wprowadzili się przede wszystkim pracownicy wrocławskiej Akademii Sztuki, architekci, śpiewacy i pisarze. Przez pewien czas mieszkali tu m.in.: Günter Grundmann (w domu hotelowym Hansa Scharouna), Johannes Molzahn, Gerhard Neumann, Robert Bednorz, Georg Muche (w domu wysokościowym Adolfa Radinga), Johannes Drobek (w domu galeriowym Paula Heima i Alberta Kemptera), Heinrich Lauterbach (w zaprojektowanym przez siebie domu szeregowym nr 15), Oskar Schlemmer (były nauczyciel Bauhausu, w domu szeregowym nr 14, a studio prowadził w domu Adolfa Radinga), Hans Scharoun i Theo Effenberger (we własnym domu z 1926 roku, położonym naprzeciw osiedla).

Paul Häusler, jeden z twórców osiedla, tak pisał na temat celu budowy wzorcowych domów: Do czego należy dążyć? Do słońca, powietrza i przestrzeni w mieszkaniu i poza nim, doskonałego urządzenia domu pod względem technicznym i sanitarnym.

Funkcja i rozplanowanie wnętrz
Osiedle podzielić można na dwie części – jedną, prezentującą budownictwo wielorodzinne różnego typu i drugą – domy jedno-i dwurodzinne. W obliczu braku mieszkań i kryzysu światowego chodziło o stworzenie propozycji tanich mieszkań, o poszukiwanie nowych tanich metod budowlanych. Zaprezentowano różne rozwiązania funkcjonalne i rozplanowanie domów. Starano się, aby każdy użytkownik mieszkania otrzymał własne pomieszczenie do spania odizolowane od innych, z drugiej strony pomieszczenia pobytu dziennego łączono w jedno wnętrze. Zwracano uwagę na to, aby pokoje dzienne i sypialnie były położone na osi wschód – zachód.

Strona 1 z 512345